güneye kaçma planlarım john rebus'la tanışmamla ertelendi gibi görünüyor. Kendisi, kitaplarının çevirisini aldığım Ian Rankin'in Inspector Rebus serisinin baş kahramanı. kendisiyle henüz tanıştık, ama iyi anlaşacağa benziyoruz. şimdiden bilgisayar başına kilitlendim, yaz aylarımı kendisine ayırdım. bir de çalışırken ikide bir zeynep ergun'un acı verici "detective novel" dersi aklıma gelmese.

 

Ian Rankin enteresan bir adam. sırf zamanında bir punk grubu olması bile a.l. kennedy çevirisinden sonra iskoç yazarlara bulaşmama yeminimi bozmama neden oldu (aslında bu benim acayipliğim galiba). romanlarında da sık sık müzik göndermeleri yapıyor.

 

benim çeviri yaptığım dönemlerde elimdeki metne uygun bir grup bulup sadece onları dinleme takıntım var. kennedy'nin glasgow'una belle and sebastian iyi gidiyordu, nick cave de gözlemevi hikayelerinin grotesk havasına cuk oturmuştu mesela. geçen cuma da ian rankin'e uygun birşeyler düşünürken, adamın sitesinde şöyle bir paragrafa rastladım: 

 

 

denemek için derhal leaders of the free world'e sarıldım. bir de sözlüğü açıp baktım ki ne göreyim, tam da o gece babylon'da elbow konseri yok muymuş? gittim tabi ki. kalabalıktan muzdarip olup, bütün geceyi babylon'un sigara içmeyenlere ayrıldığı için bomboş duran anlamsız bölümünde sigara içmeyerek geçirdim. ona rağmen güzel bir geceydi. ama sigara ve içki düşkünü rebus şimdi zihnimde elbow'un sahnede sigara ve birayla bolca haşır neşir olan ve her şarkı arasında izleyicilere "cheers" yapan solisti guy garvey formuna büründü. sanırım yanlış yoldayım, halbuki kitapların tv uyarlamalarında rebus rolünü en sevdiğim iskoçlardan biri olan john hannah oynamış, ama hiç gözümün ününde canlanmıyor. neyse, ben en azından rebus müziğimi bulmuş oldum.

 

***

 

punk levent eski godet'nin sokağında box diye bir mekan açmış. konser sonrası peyote'nin tepingen insanlarından kaçıp oraya uğradık, bomboştu. paparazziler gelmesin diye

(!!??!) reklam yapmıyormuş. ayrıca saat geç oldu diye daha biralarımız bitmeden bizi silahla kovaladı. olsun, yine de insan mekanın tutmasını istiyor. ben bir gecede birkaç aylık guns'n roses stokumu yaptığımdan, bir daha gitmem herhalde. ama kim bilir, hazır finlandiya eurovision'u madara etmişken, belki bir hard rock rüzgarı eser buralarda, kulaklarımızı tıkar dayanırız evelallah. ya da hallelujah.

***

 

çalışırken sesini kıstığım televizyona arada bir göz atıyorum. gördüklerim karşısında evden fırlayıp dünyanın diğer ucuna kadar koşasım geliyor. her 29 ekim'de vals yaparak rejimi koruyan insanlar bu sefer de danıştay saldırısından sonra anıtkabire koşuyorlar. törene katılan kapalı kadının başına üşüşen tavuklar kadıncağızın zorla başını açıp altın günlerinde birbirlerine anlatacakları pek mühim bir zafer kazanıyorlar. halk, bülent ecevit'i ziyarete giden askerleri hastane kapısında alkışlarla karşılıyor.

 

bu arada ecevit'in durumuna ister istemez içim parçalanıyor tabi. kim olursa olsun, iyi günlerini bildiğim insanları zayıf görmeye dayanamıyorum ben. bu durumun insanın sevdiklerine nasıl dokunduğunu bildiğimden, rahşan ecevit'e de ayrı üzülüyorum. ama ben sevdiği adamı kaybetmesinin ne acı verici olduğunu düşünüp ekran karşısında tüm iyi niyetlerimi kendisine gönderirken (spiritüel kafa karışıklığı), kadın hükümeti istifaya davet ediyor ve "inşallah bülent iyileşir de vatanına hizmet etmeyi sürdürür" diyor. hayat arkadaşı ölümle mücadele ederken, bir kadın gerçekten bunları mı düşünür? ne acayip hayatlar bunlar, di mi sayın seyirciler?

 

keşke dünya düz olsaydı, kenarından kendimizi aşağı atardık. pek protest bir intihar eylemi olurdu.