yazamıyorum. yazamıyorum. hiçbir şey yapamıyorum. bu blogun bir yerlerinde "erenköylü bir iyi aile çocuğuyla evlenip, burada yemek tarifleri yazacağım" mealinde bir şeyler yazan şom ağızlı parmaklarım kırılsın.(hayır evlenmedim canım.)

 

aylar sonra (hmm, 6 dan çok, 12'den az) sonunda manitusla gecelerimizi ayrı ayrı takılarak da geçirebileceğimize aklımızın ermesi ya da canımızın öyle istemesi aşamasına geldikten sonra (aslında onun aklına erdi, benim akıl hala yemek tariflerinde) bir cuma gecesi evde yalnız kalmış bulunuyorum. bilgisayarım aylardır word dökümanlarına yazıp yazıp -muhtemelen akşam yemeğini pişirme zamanı geldiğinden- yarım bıraktığım birşeylerle dolmuş. pek de dert etmiyorum. ya da ediyorum. aslında ediyorum da, yazamıyorum.

 

şu sıralar hayatımda geç kalmış "oz" takıntım dışında hiçbir şey yok. günlerim gece olsun da oz başlasın diye düşünerek geçiyor. dışarı çıkmak istiyorum, kız arkadaşlarımı görmek istiyorum, konserlere gitmek istiyorum, ayna karşısında süslenmek istiyorum, oray eğin okuyup sinir olmak istiyorum, müzik dinlemek istiyorum. da bunları böyle sıralayınca olmuyor işte. enerjim yok. sonraaa. aklımda bir sürü olası sex and the city açmazı var toparlanabilecek. ama onları toparlamak da mümkün değil, söyle kızlarla baş başa vermek lazım. ama herkes ya çok çalışıyor, ya da evlendi ya da evlilik hazırlığında hatta hatta karnı burnunda. yaş 30 oldu ya, herkeste bir tuhaf telaş hali. 10 sene sonra hepimizin aklı başına gelir mi? herkes boşanıp, işini gücünü bırakıp yeniden bir araya gelir mi? gelse mi? onu da bilmiyorum. galiba anneme benziyorum.