şu cumhurbaşkanlığı seçimi ve ardından gelen rezaletlerle birlikte benim de geçen aydan beri üzerime bir karabasan çöktü, ruhum karım karım karardı. sevgili türk halkının, yani arkadaşlarımın, dostlarımın, selamlaştığım çoğu insanın heyecanla ele ele verip, bayraklar, emailler, sloganlar hatta hakaretlerle memleketi kurtarmaya girişmelerinden, ya da gözlerini sıkı sıkıya kapamalarından, hele hele de 27 nisan gecesinden bu yana, ben yaşadığı ülkeden umudumu kestim. ağır birşeymiş bu, hakikaten böyle evde otururken insan üstünden atmak için bilinçsizce sık sık offff'luyor ama işe yaramıyor.

neyse ki iki tane bayıldığım kadın var. oh, diyorum, işte sonunda. kafayı sıyıran ben değilmişim yani.

birincisi, geri dönüşünden sonra bir süre tekerlemeler uydurduktan sonra son günlerde nihayet kendine gelen perihan mağden. 1 mayısta çıkan yazısında, benim herkeslere haykırmak isteyip de boşver diyip geçtiğim her şeyi böyle çatır çatır yazmış.

bir de birkaç aydır defne koryürek'in blogunu takip eder oldum.

azıcık nefes almak için herkeslere tavsiye.